En hoe rijdt da nu, zo ne 208 Peugeot? #208trip

6 May

Na onze escapades in de nieuwe Peugeot 208 in Frankrijk, werd mij door vrienden en collega’s de vraag gesteld “En hoe rijdt da nu, zo ne Peugeot 208?”. Dus, bij deze, zal ik u dat eens vertellen zie.

Ni slecht jom, ni slecht. In alle eerlijkheid, in vergelijking met mijn knalgele ex-NMBS Renault Kangoo (mét cassette deck!), is natuurlijk bijna elk ander voertuig een verademing. Dus heel shiny en nieuw voor mij waren de snufjes waarmee het bakske uitgerust was: automatische lichten wanneer het donker wordt, automatische ruitenwisser bij een dropje regen en – wat ik het allerfijnst vond – een half tikje op de pinkers bij het in -en uitvoegen op de autostrade.

Voor een relatief “klein” autootje, heeft ie aardig wel wat plaats: een goeie koffer met plaats voor al onze bagage, een ruime achterbank en ook voor mensen met lange benen (zoals onderstaande) was er ruimte genoeg. Enkel het “schakelen en Ipad-den van passagier” tegelijkertijd bleek wat ellebogen werk te zijn. De GPS is standaard ingebouwd en maakt deel uit van de boordcomputer, waarin ook de radio en andere instellingen bekeken kunnen worden. Het aansluiten op Ipads en Iphones voor deuntjes bleek geen probleem, de 6 jaar oude Ipod echter herkende ie niet, wat wel jammer was, maar ik vermoed dat dat vooral aan de ouderdom van de verbazingwekkend-nog-steeds-levend apparaatje kan liggen.

Qua verbruik was het karretje wel helemaal mijn ding: op onze roadtrip naar Bordeaux en terug, zo’n 1800km op autostrades en kleine zig-zag weggetjes naast de Loire, zijn we amper 3 keer de tank gaan moeten vullen, ook wel voordelig natuurlijk dat het een dieseltje was. Het bakske houdt zichzelf ook 2 seconden vast bij een bergopwaarts vertrek in stilstand, wat heel handig bleek te zijn, behalve bij de meest-steile-parking-in-de-geschiedenis-van-de-mensheid-ooit in Orléans (waar we, vrees ik, toch wel een beetje rubber kwijtgespeeld zijn). Ook in de bochten houdt het netjes en in het algemeen in het zeer prettig rijden, zo ne Peugeot 208.

In alle eerlijkheid zou ik men Kangoo maar al te graag omwisselen voor de 208 (maar misschien wel een ander kleurtje dan het blauw, iets funky oranje misschien?) en ons pleidooi aan Peugeot “of we alsjeblief alsjeblief het autootje niet mogen houden?” was niet helemaal succesvol. :)

Dat was dus de lange versie, in’t kort:

“Awel, da sjeest echt goed en comfortabel jom, zo ne Peugeot 208!”.

 

 

Tags: ,

Als God in Frankrijk – De #208Trip, Petit Bonheur

23 Apr

Je kan zélf ook deze geweldige roadtrip winnen op de Facebook pagina van Peugeot Belgium!

Bonjour les camarades! Het schone leven is weer voorbij…Maar alvorens me écht terug in de dagelijkse sleur te wentelen, nog een laatste en finaal relaas van onze heerlijke roadtrip… Ik liet u de vorige keer achter in Les Sources de Caudalie, waar we als royalty ontvangen werden, met bagage die gekuierd werd en het stalen ros dat voor ons geparkeerd werd! Onze twin-deluxe kamer bevond zich in “La grange au bouteau”, een prachtig houten buitenhuis, en was opgemaakt in koloniale stijl. Het hele gebouw was ingericht met een geweldig oog voor detail, een stijlvol marine thema met hoogglanzende sloepen aan de muur, vintage valiezen en herinneringen aan vergane glorie. Na een lekkere lunch in het restaurant, gingen we richting Biganos voor het volgende bezoekje op onze culinaire ontdekkingstocht.

Les sources de Caudalie - Koloniale stijl

Na een korte rit werden we in Biganos met open armen ontvangen door de zaakvoerster van Caviar de France in “Le Moulin de la Cassadotte”, een domein met een oude graanmolen die nu is omgevormd tot een organische steurkwekerij. Wat ooit begon als een uit de hand gelopen hobby van één man met een ton kaviaar per jaar, is nu een bloeiend bedrijf dat 2 soorten kaviaar produceert: de Diva en de Ebène. Na een kleine wandeling rond de molen en de bekkens waarin de steur zwemt, kregen we een boeiende uitleg over de daadwerkelijke productie van de zwarte bolletjes. Om een lang verhaal kort te houden, volstaat het om te vermelden dat de vrouwelijke visjes 10 jaar lang vrolijk rondzwemmen om dan te veranderen in ongeveer een kilo van het begeerde goedje. We mochten natuurlijk zelf ook eens proeven – een lepeltje van elke variant met een lekker glaasje wit. Caroline verkoos de verse kaviaar, de Diva, terwijl ik eerder een voorkeur had voor de Ebène, waarbij de eitjes worden geconserveerd in zout voor een maand of 4.

Caviar de France - Moulin de la Cassadotte

s’ Avonds mochten we nog een lekker gaan eten in Le Chapon Fin, en “fin” was het zeker en vast. De inrichting was ietwat bombastisch maar de perfecte bediening maakte dat helemaal goed. We werden getrakteerd op het 8-gangen menu “Parfums et Découverte”, mét aangepaste wijnen, en aangezien Caroline bob was, kwam dat heel goed uit voor mij. Bovenop de variatie van amuse-jes, voorgerecht, hoofdgerecht, pré-dessert (!) en dessert, mochten we ook nog kaasjes kiezen van het wagentje waar de Maître mee kwam aangerold… Een heel karretje vol kaas, my  idea of heaven! Na een welverdiende nachtrust (boenk patat het bed in en ronken), mochten we ons de volgende aanmelden in de Spa van Caudalie. In badjas en slippertjes dompelden we ons volledig onder in de weldaden van de Vinothérapie: het begon met een overheerlijke gezichtsbehandeling met al de crèmekes en goedheid van de druiven die op het domein gegroeid worden (en dan tot wellness productjes worden gemaakt in Parijs).  Tussendoor genoten we van het bubbelbad in een wijnton, omringd door de wijngaarden. Daarna volgde de hydrotherapie, een soort jetstreambad, waar Merlot en honing aan toegevoegd werden maar wat ik wat minder vond. Gelukkig was de honing wrap daarna absoluut geweldig: van kop tot teen ingesmeerd met honing en dan lekker ingepakt in een soort van warm dekentje… héérlijk!

In de namiddag stond er een foie-gras bezoekje op het programma maar we zijn eventjes stout geweest en hebben daarvoor gepast (sorry Patrice van IP Travel die het geweldige programma ineen gestoken heeft!). We zouden het een beetje jammer gevonden hebben moesten we niet eventjes Bordeaux kunnen gaan ontdekken, dus hebben we dat ook gedaan!  Op zich een klein genoeg stadje, met kleine piepe straatjes (de Peugeot paste maar net!) en nog iepe-pieperige ondergrondse garages. Naast de standaard winkels, vonden we in de zijstraatjes ook enkele funkier winkeltjes. Caroline was content met haar vondst van de echte Bordeaux Canneléetjes, ik vond het winkeltje van Mr. Poulet dan weer wel heel leuk.

We eindigden in stijl in “Le Petit Commerce”, waar we ons voldeden aan een schotel vol met schaaldiertjes, oesters en carpaccio met vis, en toen was het weer tijd om weg te dromen in ons half paleis. De volgende ochtend was het helaas alweer zondag, dus tijd om de terug richting den Belgique te scooten met het stalen bakske. In onze tussenstop, Orléans, gingen we op zoek naar Jeanne maar die was helaas foetsjie. Orléans ziet er wel echt heel leuk uit met zen peperkoekenhuisjes en indrukwekkende kathedraal, dus daar brengen we in de toekomst zeker nog eens een bezoekje aan… misschien het vriendje dan eens meenemen die jammer genoeg deze trip met lede ogen moest aanzien vanaf het thuisfront :)

Jeanne vonden we niet, maar wel deze mini beschermer van Orléans...

Daarna nog eventjes chipoteren rond de ring van Parijs en een uur of 4 later, was het gedaan met de verwennerij… Terug in Nijvel, moest ik helaas de 208 terug inruilen voor mijn eigenste, lompe stalen ros (en dat deed zeer mannekes!). En deze ochtend was het schone leven al helemaal echt voorbij toen de werkendag er weer aankwam. Ach ja, we hebben het maar gehad hé!

Nog een kleine wrap-up in tekenformaat en de verplichte dankuutjes links en rechts:

Merci Caroline om mij mee te vragen, een geweldige reiscompagnon te zijn en mij vanalles en nog wat bij te leren over de wondere wereld van de gastronomie. Danke Schon voor  @DidierBlokland van @PeugeotBelux om ons zuidwaarts te sturen in het Peugootje, @yannbalbaert voor de inspinazie, en zeker en vast ook @IPtravel voor de onberispelijke organisatie!

Tags: , , , ,

Als god in Frankrijk – De #208Trip, wat een leven!

21 Apr

Wij zijn met ons gat in de beurre gevallen, en nog geen beetje. Toen Caroline vroeg of ik toevallig niet meewou op een roadtrip richting Frankrijk in een Peugeot, had ik toch niet gedacht dat we zo verwend zouden worden. Op donderdag vertrokken we rond een uur of 10 van Nijvel richting Barbizon in ons stalen paard-voor-het-weekend, een “virtual” blauwe Peugeot 208. Vijfdeurs, nog maar net vers uit de fabriek (dit weekend wordt ie officieel gelanceerd), 1.6 diesel. Soit, meer over het bakske later.

Dus, we vertrokken. De grens over. De stomme ring van Parijs voorbij. En zo Barbizon binnengerold voor een 3-gangen lunch bij “Les Pléiades“. Zilver servies, uitstekende bediening en lekkere, originele, simpele gerechten (mits de architecturale dessert torentjes buiten beschouwing te laten). Voor de betere foodie aanpak, gaat u best eens bij Caroline langs want zij schrijft en fotografeert dat allemaal een pak beter als ik, kwestie dat het haar vakveld is!  Daarna ging het richting Vouvray, wat geheel toevallig mijn meest favoriete wijn is!

Na een korte degustatie en een wandeling door de “Cave des Producteurs de Vouvray“, waar de wijn geproduceerd wordt, melden we ons aan in ons “kasteel voor de nacht”: Chateaux de Pray. Een heuse 17e eeuwse Franse residentie met een pak antiquiteiten en volgeladen met Franse charme.

Na een welverdiende nachtrust, was het weer tijd om de baan op te gaan met het stalen paard. Aangezien mijn eigen Kangoo een autootje uit een andere eeuw is, ben ik natuurlijk heel erg onder de indruk van alle moderne snufjes die de Peugeot heeft: automatische lichten en ruitenwissers en vooral het feit dat de pinker 3 keer pinkt na een licht duwtje vind ik super. Het stuur is heel klein en schattig, en na wat nadenken, krijgen we nu ook de boordcomputer volledig aan de praat. Het enige wat ik mis zijn handvaten bovenaan het plafond van de wagen, die zijn er niet! Allez-y, onze volgende halte was Bordeaux, naar het magnifieke “Les Sources de Caudalie”, maar gaan jullie later meer over te weten komen, want nu moet ik op vinothérapie, jaja, het leven is hard, ik weet het :)

Nog even snelle wrap up, tot ik u onze volgende avonturen zal vertellen:

 

 

Tags:

208 Citytrip Experience

17 Apr

Bonjour mes amis!

On an usual note, I will be blogging in Dutch in the following posts… good thing it’s 2012 and Google Translate allows for easy translation integration! Allez-y!

Dankzij Peugeot Belgium mogen Caroline en ik Donderdag vertrekken op een avontuur richting Bordeaux in een knal nieuwe 208… De kleur zal ik overmorgen wel ontdekken, hoewel ik wel stiekem hoop dat ie knalroze, oranje of mosterdgeel is. Over de volgende dagen, zullen we sluieren in de wijngaarden van Vouvray, ons laten onderdompelen in Vinothérapie en kniebel-knabbelen op lekkere hapjes zoals kaviaar, foie gras en andere exociteiten!

Ook Yoyo mag mee, en onze muziekapparaatjes staan bij deze al volgeladen met deuntjes voor een voyage aux (hopelijk) soleil… Alors, on y vas?

Onze avonturen in Franzozenland kan je volgen op de officiële 208 Citytrip Experience Facebook pagina, waar je ook een kans maakt om onze trip te winnen! 

Image

Image

Tags: , ,

Thàt Facebook Privacy resignation letter.

3 Apr

Facebook Password

Today, one article did the rounds on all of the networks (well, technically 2, but Samantha Bricks is too pretty to be featured on this blog). Thàt story of Reginald Scott Braithwaite resigning from his director of software development job in the white house. The reason? He couldn’t accept the new guidelines from HR where potential employees were asked to log-in to Facebook during their job interviews. Like many others, I huffed and puffed and cried outrage about this practice and strongly backed Braithwaite in his courageous decision. Turns out the letter is fictional and non of the events actually occurred.

Or at least not in the White House.

It’s not like we have never heard of cases where applicants are actually asked for their log-ins which I find a scary evolution. Yes, they are solutions to this problem, one is setting your entire profile to private, another is trying to avoid putting embarrassing stuff on there. Personally, I have option 2. My profile is mostly public, friends of friends can interact with me and the general public can subscribe and read my blogs. Do I have embarrassing stuff on there? Sure. There’s the odd picture of me looking three sheets to the wind or being silly in general (which is the case with and without alcohol). There’s the drugsrelated and nude pictures I put on there to annoy parents who forced me to befriend their children. There’s the rants again companies and politics. In my mind, nothing that makes me not-hiring worthy.

But… for me to provide a recruiter with my password is just one step too far. Google me, sure, fine, no problems. All the bloggy stuff comes up first, so no worries from my part there (minus one online dating profile on a “cheat on your husband” website, which isn’t actually me). I have nothing to hide in fairness but there are limits to my privacy. And to be fair, I care very little about my online privacy as it has become so tied in with “life”.

It also leaves the questions that are addressed in the original letter. As recruiters aren’t allowed to ask for sexual orientation, race, religion etc., how much of this information can be found by googling a potential candidate? If they notice, say, that I put up an echo of my (fictitious) baby, will they hire me knowing I’ll be going on maternity leave 5 months later? It does open a dangerous road which is riddles with potential lawsuits and discrimination cases.

It does make me wonder which way HR and recruitment are going… will asking for passwords ever become mainstream and accepted as part of an application process? Will our online life’s be scrutinized down to the dirtiest little detail? Where do you see this going?

 

Tags: , , ,

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,036 other followers